HERMÉS (Ἑρμῆς) – yunan dini vә mifologiyasında maldarlıq vә çobanların allahı, allahların carçısı, yolçuların himayәçisi, ölücanlarının bәlәdçisi. Zevsin oğludur. Kiçik Asiya mәnşәli olsa da, Olimp allahıdır. H. eyni dәrәcәdә hәr iki dünyaya (hәyat vә ölüm dünyasına) mәhrәmdir; o, bu dünyalar arasında, hәm dә allahlar ilә insanlar arasında vasitәçidir. H.-in hәyat vә ölüm yollarında rәhbәrliyi klassik mifologiyada qәhrәmanlara himayәdarlıq kimi mәnalandırılırdı (mәs., o, Amfionalira, Perseyә Meduzanı öldürmәk üçün qılınc verir, Odisseyә sehrli otun sirrini açır). Onun atributları ölümsüz qanadlı sәndәllәr, petas (şiş papaq) vә kaduseydir (iki ilan dolanmış sehrli qızıl әsa). İnsanları yatırdan vә oyadan bu әsa ilә H. özünün әn qәdim funksiyalarından birini – ölü canlarının ölülәr alәminә (“psixopompa”) getmәlәrinә bәlәdçiliyi yerinә yetirirdi. Hiylәgәrliyi vә zirәkliyi onu fırıldaqçılığın, hәtta oğurluğunda hamisi edir. Körpә H.-in hiylәgәrlik “mәharәti” Homerin “Hermes himni”ndә tәsvir olunur. Son antik dövrdә H.-in axirәt dünyasına yaxınlığı ilә әlaqәdar onun “Tris megist” (Üçqat Əzәmәtli) obrazı yarandı; bu obrazla bağlı okkult, hermetik (sirli, yalnız seçilmişlәrә әyan olan) әsәrlәr meydana gәlmişdir (bax Hermetizm). H.-ә anfesterilәrdә (yazın gәlişi vә ölülәri yadetmә bayramı) pәrәstiş edilirdi. Qәdim Romada Merkuri adı ilә pәrәstiş olunurdu.










