XEYRİL ƏNVƏR (Chairil Anwar) (26.7.1922, Medan – 28.4.1949, Cakarta) – İndoneziya şairi. Sistematik tәhsil almamışdır; 1940 ildәn Cakartada yaşamışdır. Niderland, ingilis vә alman dillәrini öyrәnmiş, 20 әsr Avropa poeziyasına (o cümlәdәn R.M.Pilke vә T.S.Eliotun yaradıcılığına yaxşı bәlәd olmuşdur. Mütәrәqqi “45-ci il nәsli” әdәbi cәrәyanının başçısı, İndonezi ya әdәbiyyatında verlibr (sәrbәst şeir) vә danışıq dilindәn istifadә edәn ilk şairlәrdәn biri idi. Ölümündәn sonra nәşr olunmuş “Küy vә toz”, “İtiçınqıl vә talanmışlar, ümidini itirmişlәr” (hәr ikisi 1949), “Taleyә qarşı üç nәfәr” (1950, Əsrül Sani vә Rivai Apin ilә birgә) vә s. topluların müәllifidir. X.Ə.-in poeziyası üslub yığcamlığı, jarqon vә dialekt leksikasına müraciәt, obrazların parlaqlığı ilә seçilir. Yaradıcılığı müasir İndoneziya әdәbiyyatının inkişafına tәsir göstәrmişdir. A.Jid, R.M.Rilke, E.Heminquey vә b.-nın әsәrlәrini İndoneziya dilinә tәrcümә etmişdir.
Əd.: Б о л д ы р е в а М.А. Творчество индонезийских поэтов ХХ века Амира Хамзаха и Хейрила Анвара. М., 1976.
