İDİLLİYA (yun. εἰδύλλιον – tәbiәt lövhәlәri, mәnzәrә) – әdәbi janr. Termin ilk dәfә e.ә.1 әsrdә Feokrit tәrәfindәn işlәdilmişdir. Latınlaşdırılmış formasından – (“idyllia”) Kiçik Plini “Mәktublar”ında özünün kiçik hәcmli şeirlәri ilә әlaqәdar istifadә etmişdir. Epik vә dramatik әsәrlәrdә tәbiәt gözәlliklәrinә, kәnd hәyatının füsunkarlığına, balıqçı, әkinçi, çoban vә s. peşә sahiblәrinin sadә mәişәtinә, hәyat qayğılarına, şәxsi hisslәrә maraq İ.-nın sәciyyәvi xüsusiyyәtlәridir. Qәdim Roma şairi Vergili dә bu sәpkidә şeirlәr yazmışdır. Orta әsrlәr Avropa әdәbiyyatında bu janra tez-tez müraciәt olunmuş, “Çobanlar” vә “Çoban qızlar” haqqında çoxsaylı İ.-lar yaranmışdır (İ.H.Foss, F.Müller, Jan Pol, İ.P.F.Rixter, S.Gesner vә b.). Azәrb. yazıçılarından A.Sәhhәtin “Yay sәhәri” şeirindә, A.Şaiqin “Köç” hekayәsindә, A.Divanbәyoğlunun “Can yanğısı” povestindә idillik motivlәr güclüdür.










